Over smalle rails en hoge bergpassen
Na onze tocht door Chalkidiki en het binnenland van Griekenland komen we aan op het schiereiland Pilion. Hier laten we de camper een dagje staan en stappen over op een heel ander vervoermiddel. Daarna trekken we dwars door het Pindosgebergte richting Ioannina. En natuurlijk kiezen we weer voor de wegen waar de meeste bochten in zitten!
Met de Moutzouris door Pilion
n Ano Lechonia stappen we in de Moutzouris, het beroemde smalspoortreintje van Pilion. De rails liggen slechts 60 centimeter uit elkaar en de trein rijdt met een rustig gangetje door het groene berglandschap.
Tijdens de ongeveer vijftien kilometer lange rit naar Milies passeren we olijfboomgaarden, oude stenen bruggen en kleine tunnels. Onderweg stoppen we bij Ano Gatzea en vlak voor Milies rijden we over de bijzondere De Chirico-brug, waar de rails in een bocht over een rechte stalen brug lopen.
Bij het eindstation wordt de locomotief met de hand op een draaischijf gekeerd. Dat willen we natuurlijk even zien! Daarna wandelen we omhoog naar Milies, waar we lunchen en wat rondkijken.
Het weer werkt niet helemaal mee, maar gelukkig zitten we tijdens de treinrit droog. En wanneer we 's middags terugrijden, begint het precies op tijd opnieuw te regenen. Ondanks de buien hebben we een heerlijke dag gehad. Morgen reizen we weer verder op onze eigen vier wielen.
Bruggen met een verhaal
We verlaten Pilion en zetten koers naar het westen. Bij Pyli stoppen we eerst bij een hangbrug en daarna bij de oude stenen boogbrug uit 1514. Eeuwenlang vormde deze brug een belangrijke verbinding tussen de vlakte van Thessalië en de dorpen in het Pindosgebergte.
Even verderop komen we bij de Kondyli-brug uit 1936. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd deze door het Griekse verzet opgeblazen. De brug viel naar beneden, maar bleef grotendeels intact en werd later weer op haar plaats gehesen. En daar rijden wij nu gewoon overheen!
Via Elati slingeren we steeds hoger richting Pertouli. Bij het kleine skigebied vinden we een rustige overnachtingsplek naast het chalet. De eigenaar vindt het prima dat we blijven staan, zolang we alles netjes achterlaten. Daar zijn we het helemaal mee eens.
De Baros-pas, het dak van onze route
De volgende ochtend rijden we verder de Pindos in. De wegen worden smaller, de bergen ruiger en de uitzichten steeds weidser. Langzaam verdwijnt het groen en maken de beboste hellingen plaats voor een kaal berglandschap.
Dan bereiken we de Baros-pas, op ongeveer 1.905 meter hoogte. Het is de hoogste verharde bergpas van Griekenland. Bij de grote stenen wegwijzer stoppen we om van het uitzicht te genieten. Wat een geweldige route!
Na de pas dalen we weer af richting de bergdorpen van Tzoumerka. En daar wacht ons een uitdaging die we niet snel zullen vergeten.
Onze route voert dwars door het kleine dorpje Matsouki met extreem smalle doorgangen en scherpe bochten tussen de huizen. Met onze camper van zeven meter is het serieus passen en meten. Heel voorzichtig manoeuvreren we door de straatjes en uiteindelijk komen we er zonder kleerscheuren uit.
Achteraf is gebleken dat we een andere afslag hadden moeten nemen. Dus een waarschuwing is wel op zijn plek om dit dorpje NIET door te willen rijden! (coördinaten: 39°34′02″ N, 21°09′46″ E)
Een onverwacht avontuur in Zagori
Bij Ioannina wacht ons een gezellig weerzien met onze Roemeense vrienden, en hun hond Kaya. We hebben afgesproken elkaar hier weer te ontmoeten en de verhalen over onze reizen zijn dan ook niet van de lucht.
De volgende dag trekken we samen het berggebied van Zagori in. Een vast plan hebben we nauwelijks. We willen richting de Vikoskloof en zien verder wel waar we uitkomen.
Onderweg ontdekken we de weg van Aristi naar Papigo. Vanaf de brug over de kristalheldere Voidomatis slingert de weg met zo'n 23 haarspeldbochten omhoog. De enorme rotswanden van het Tymfi-massief rijzen boven ons uit en bij iedere bocht krijgen we weer een ander uitzicht.
Een van de bergwanden doet ons zelfs denken aan Le Cathédrale in Marokko. Een totaal ander landschap, maar die indrukwekkende rotsformaties roepen meteen herinneringen op.
We rijden helemaal door naar Papigo en genieten volop van de omgeving. Daarna volgen we dezelfde prachtige weg weer naar beneden. Wat een heerlijke dag om samen op pad te zijn!
's Avonds gaan we met z'n allen uit eten. Gezellig napraten, herinneringen ophalen en genieten van het feit dat onze wegen elkaar hier opnieuw hebben gekruist.
De volgende ochtend nemen we afscheid. Zij trekken verder door Griekenland en wij zetten koers richting Albanië. Maar we spreken af contact te houden. Wie weet waar we elkaar de volgende keer weer tegenkomen!
Griekenland, tot een volgende keer!
Als we terugkijken op onze dagen in Griekenland, hebben we een heel ander deel van het land leren kennen dan tijdens onze eerdere reis. We reden langs rustige stranden, verkenden de schiereilanden van Chalkidiki en trokken dwars door de Olympus, Pilion en de Pindos.
Vooral de bergwegen blijven ons bij. De eindeloze bochten, de Baros-pas en dat ene dorpje waar het toch wel héél spannend werd. Maar ook de ontmoetingen onderweg en het weerzien met onze vrienden maakten deze reis waardevol.
Bij Kakavia steken we de grens met Albanië over. Vanaf hier begint langzaam onze terugreis, al hebben we nog verschillende landen voor de boeg.
Griekenland heeft ons opnieuw laten zien dat de mooiste reisverhalen vaak ontstaan op de wegen die je vooraf niet helemaal kunt plannen.