Turkije – Van het Taurusgebergte tot het Katoenkasteel
Na onze dagen in Cappadocië en Sultanhanı zetten we koers richting de Middellandse Zee. Natuurlijk kiezen we niet voor de snelste weg, maar voor een route dwars door het Taurusgebergte. En onderweg hebben we meteen een mooie stop gepland.
Door de bergen naar Side
Bij Seydişehir draaien we de D695 op en stoppen bij de Tınaztepe-grotten. Binnen wandelen we over verlichte paden, langs enorme rotsformaties en via talloze trappen steeds dieper de grot in. Uiteindelijk staan we op een platform met uitzicht over een gigantische ondergrondse ruimte. Daarna moeten we natuurlijk al die trappen weer omhoog. Er is ook nog een tweede grot, waar we eerst flink door de knieën moeten om binnen te komen. Elegant gaat het niet, maar we komen erdoor!
Na ons bezoek slingeren we verder door het Taurusgebergte richting Side. Daar vinden we een gratis overnachtingsplek en wandelen 's avonds naar het centrum. We zijn hier jaren geleden ook geweest, maar herkennen er bijna niets meer van. Tussen de moderne winkels en restaurants liggen overal resten uit de Romeinse tijd. Het enorme theater, de oude zuilenstraten en de Apollotempel aan zee geven Side een heel eigen karakter.
Bergwegen, bosbranden en Sint-Nicolaas
Een paar dagen later kiezen we opnieuw voor de bergen. De route via de 07-50 was vanwege een bosbrand tijdelijk afgesloten, maar is inmiddels weer open. We genieten van de bochten en de uitzichten, totdat we het getroffen gebied bereiken. Overal zien we zwartgeblakerde hellingen en brandweerlieden die nog bezig zijn met nablussen. Sommige huizen zijn ternauwernood gespaard gebleven. Dan wordt het ineens heel stil in de camper.
Verderop bereiken we de kust en volgen de D400 richting Demre. Tussen Finike en Demre is het uitzicht zo mooi dat we de camper zelfs een keer keren om het landschap vanuit de andere richting te fotograferen.
In Demre bezoeken we Myra, de stad waar Sint-Nicolaas in de vierde eeuw bisschop was. De verhalen over zijn vrijgevigheid vormden eeuwen later de basis voor onze eigen Sinterklaastraditie. Toch apart om hier rond te lopen en te bedenken dat een deel van dat verhaal juist in Turkije begon.
Haarspeldbochten met uitzicht op zee
De volgende dag rijden we langs de kust via Kaş en Kalkan richting Fethiye. Vooral bij Kaş krijgen we schitterende uitzichten over de diepblauwe zee en de kleine baaien tussen de bergen.
Na Kalkan verlaten we de doorgaande weg en kiezen een kleinere bergroute via Faralya naar Ölüdeniz. Smalle stukken, flinke hellingen en haarspeldbochten volgen elkaar op. Regelmatig kijken we vanaf grote hoogte uit over de kust. Dit zijn de wegen waarvoor wij graag een omweg maken!
Bij Fethiye vinden we uiteindelijk een fijne plek direct aan het strand. Wanneer het donker wordt, kleurt de verlichting langs de kust rood. Dat blijkt bewust gedaan te worden vanwege de Caretta caretta-zeeschildpadden, die hier hun eieren leggen. Rood licht verstoort de jonge schildpadjes minder wanneer ze na het uitkomen hun weg naar zee zoeken.
Na een paar dagen aan de kust valt ons op dat dit deel van Turkije duidelijk toeristischer en drukker is. De prijzen liggen hoger en het spontane contact met de mensen is minder vanzelfsprekend dan eerder tijdens onze reis. Ook dat hoort bij het ontdekken van een land.
Pamukkale, het witte Katoenkasteel
We verlaten de kust en rijden via Yeşilüzümlü, Çameli en Acıpayam opnieuw de bergen in. De eerste veertig kilometer klimmen we tot ongeveer 1.400 meter hoogte. Daarna slingeren we door een afwisselend landschap richting Pamukkale.
Hier zijn we tien jaar geleden ook geweest. Toch willen we het witte Katoenkasteel graag opnieuw bezoeken.
De volgende ochtend lopen we naar de beroemde kalkterrassen. Schoenen uit, want het kwetsbare gesteente moet beschermd worden. Voorzichtig wandelen we op blote voeten omhoog, terwijl het warme water langs onze voeten stroomt. Het mineraalrijke water laat voortdurend nieuwe kalklaagjes achter en heeft zo door de eeuwen heen de spierwitte hellingen gevormd.
Boven de terrassen ligt de oude stad Hierapolis. We wandelen tussen de ruïnes door naar het enorme Romeinse theater, prachtig tegen de heuvel gebouwd. Vooral het contrast tussen de hoge tribunes en het relatief kleine podium valt op.
Wanneer we alweer verder lopen, klinkt ineens een mannenstem vanuit het theater. Iemand zingt een klassiek stuk en zijn stem draagt ver over het terrein. Zelfs op afstand kunnen we hem prachtig horen. Even later volgt een luid applaus. Wat een mooi moment!
Na ruim drie uur lopen we weer terug over de witte terrassen. Tien jaar na ons eerste bezoek blijft Pamukkale een plek die we graag nog eens wilden zien.
Langs oude steden en het paard van Troje
De volgende dagen rijden we via Aydın en İzmir richting het noorden. Daarna kiezen we opnieuw voor kleinere wegen, dit keer via Assos en Alexandria Troas. We hopen veel van de zee te zien, maar die blijft grotendeels achter de heuvels verborgen. Gelukkig krijgen we er een flinke dosis geschiedenis voor terug.
Bij Assos komen we Aristoteles tegen, de Griekse filosoof die hier ooit woonde en lesgaf. Verderop bekijken we de resten van Alexandria Troas, ooit een grote Grieks-Romeinse havenstad. Tussen de bomen en het droge gras liggen nog indrukwekkende muren, gewelven en bewerkte stenen.
Ook de verhalen uit de Trojaanse Oorlog komen onderweg voorbij. We zien afbeeldingen van Akhilleus en Hektor en staan even stil bij de bekende achilleshiel, de kwetsbare plek waaraan we nog altijd onze uitdrukking danken.
Troje zelf slaan we over, maar in Çanakkale staat alsnog een enorm houten paard op ons te wachten. Het is het paard dat werd gebruikt in de film Troy uit 2004. Zo krijgen we toch nog een stukje Troje mee!
We steken met de ferry de Dardanellen over en overnachten in Eceabat. De volgende dag zien we de 1915 Çanakkale-brug opnieuw, nu vanaf de andere kant. De brug die we aan het begin van onze reis bewust links lieten liggen.
De cirkel is rond.
Hoşça kal Türkiye!
Na een soepele grenscontrole laten we Turkije achter ons. Wat hebben we hier veel gezien en meegemaakt! Van de rustige binnenwegen en de gastvrijheid van de mensen tot de grillige rotsen van Cappadocië, de bergen, de kust en de eeuwenoude steden.
Natuurlijk ging niet alles zoals gepland. Soms viel een overnachtingsplek tegen, soms was een weg afgesloten en soms kozen we bewust voor een flinke omweg. Maar juist onderweg ontstonden vaak de mooiste herinneringen.
We kwamen Turkije binnen met een route in ons hoofd en vertrekken met een hoofd vol verhalen.
Hoşça kal Türkiye! Op naar Griekenland.