Turkije – Van zoutvlakte tot luchtballonnen
Na ons verblijf bij de gekleurde heuvels van Nallıhan rijden we verder het Turkse binnenland in. Meer dan honderd kilometer rijden we door uitgestrekte landbouwgebieden. De oogst is grotendeels achter de rug en de goudgele akkers lijken eindeloos. Totdat er in de verte een witte streep verschijnt die langzaam steeds groter wordt.
Tuz Gölü, een eindeloze witte wereld
We hebben Tuz Gölü bereikt, het enorme zoutmeer dat in de zomer grotendeels droogvalt. We parkeren de camper vlak bij het meer en lopen de witte vlakte op. Onder onze voeten ligt een harde zoutlaag en hoe verder we lopen, hoe kleiner de oever achter ons wordt. Het lijkt alsof we midden in een eindeloze witte wereld staan.
Na het eten gaan we terug voor de zonsondergang. Terwijl de zon langzaam zakt, veranderen de witte zoutvlaktes in warme tinten geel, oranje en roze. De camera's maken overuren! De volgende ochtend bezoeken we nog een ander gedeelte van het meer. Vanaf een dijk kijken we aan beide kanten uit over de enorme zoutvlakte. Wat een landschap!
Daarna rijden we verder naar Cappadocië, waar we een paar dagen blijven.
Een grote wens gaat in vervulling
Om kwart over vier 's morgens gaat de wekker. Buiten is het maar dertien graden en nog pikkedonker. Toch zijn we meteen klaarwakker, want vandaag gaat een grote wens in vervulling.
We gaan met een luchtballon boven Cappadocië varen!
Om vijf uur worden we opgehaald. Even later staan we naast een enorme ballon die langzaam wordt opgeblazen. De branders brullen, grote vlammen schieten omhoog en beetje bij beetje komt de ballon overeind. We klimmen in de mand en niet veel later komen we bijna ongemerkt los van de grond.
We zweven!
Om ons heen stijgen tientallen ballonnen op. Beneden verschijnen de grillige rotsformaties en valleien van Cappadocië. Af en toe klinkt het gebulder van de branders, maar verder is het heerlijk stil. Onze ballonvaarder maakt ondertussen een grapje dat dit zijn eerste vlucht is en dat hij normaal gesproken buschauffeur is.
Boven de Love Valley begint de hemel langzaam roze te kleuren. Dan verschijnt de zon achter de heuvels en krijgt het landschap onder ons steeds meer kleur. Overal om ons heen zweven luchtballonnen. We weten niet waar we het eerst moeten kijken.
Na ongeveer een uur landen we. Er wordt geproost, we krijgen een certificaat en worden teruggebracht naar de camping. Om kwart voor acht staan we alweer bij de camper. Wat een ochtend! Dit is een ervaring die we nooit meer vergeten.
Op ontdekking in Cappadocië
Later die dag fietsen we naar Göreme. Onderweg bekijken we oude rotswoningen, al blijkt het met onze schoenen niet zo eenvoudig om weer veilig naar beneden te komen. Gelukkig helpt een vriendelijke man ons een handje.
Na een wandeling door het gezellige Göreme fietsen we naar de Love Valley, waar de grillige rotspilaren door duizenden jaren erosie zijn gevormd. De terugweg naar de camping is een stuk minder ontspannen: de heerlijke afdaling van vanmorgen blijkt nu een klim van tien procent te zijn!
Op zoek naar een verborgen rotskerk
De volgende ochtend worden we wakker van het geluid van ballonbranders. Voor de camping zweven tientallen luchtballonnen, sommige zo laag dat we de mensen kunnen horen praten. En dan klinkt ineens een bekende stem. Het is onze ballonvaarder van gisteren die vrolijk boven de camping hangt!
Die middag willen we naar de Mesgendir Church wandelen, een oude rotskerk op nog geen achthonderd meter van de camping. Dat lijkt eenvoudig, maar Google Maps stuurt ons een compleet andere kant op.
We belanden boven een steile vallei en zoeken zelf een route naar beneden. Via een trap, een greppel en uiteindelijk zelfs een lange boomwortel bereiken we een wandelpad. Daar ontdekken we midden in de vallei een klein cafeetje.
De vriendelijke eigenaar helpt ons op weg naar de kerk, die verscholen ligt tussen de rotsen. Na ons bezoek drinken we opnieuw thee bij hem en raken we gezellig aan de praat. En de terugweg? Vanaf het cafeetje blijkt gewoon een prima wandelpad naar de camping te lopen!
Wat begon als een korte wandeling, werd een complete expeditie. Maar zonder die omweg hadden we dit leuke cafeetje waarschijnlijk nooit ontdekt.
Een karavanserai van achthonderd jaar oud
Na een paar heerlijke dagen verlaten we Cappadocië en rijden richting Konya. Onderweg stoppen we in Sultanhanı, waar een van de grootste en best bewaarde karavanserais van Turkije staat.
Via een rijkversierde toegangspoort komen we op een grote binnenplaats. Zo'n achthonderd jaar geleden konden handelsreizigers hier overnachten, hun dieren verzorgen en hun goederen veilig opslaan. We bekijken de oude verblijfsruimtes en de enorme overdekte hal met dikke stenen muren en hoge bogen.
Vroeger gingen de poorten bij het vallen van de avond dicht. Gelukkig hoeven wij ons daar niet druk om te maken. Onze eigen moderne karavaan staat gewoon veilig geparkeerd.
We kijken terug op een paar heerlijke dagen. Van de witte zoutvlakte van Tuz Gölü tot hoog boven de valleien van Cappadocië. Vooral de ballonvaart zullen we nooit vergeten, maar ook onze kleine avonturen onderweg maakten deze dagen onvergetelijk.
Nu verlaten we het binnenland en zetten we koers richting de Turkse kust.