De laatste Italiaanse hoogtepunten voordat we koers zetten naar Kroatië.
Na de vulkanen, historische steden en Siciliaanse kustplaatsen werd het tijd om afscheid te nemen van Italië. De temperaturen liepen steeds verder op en het reizen begon meer energie te kosten dan op te leveren. Via Alberobello en Ancona zetten we koers naar Kroatië, een land dat inmiddels bijna voelt als een tweede thuis.
De laatste kilometers door Zuid-Italië
Na Sicilië reden we verder langs de Ionische kust richting Isola di Capo Rizzuto. De wegen waren prima, maar voor een kustroute vonden we het landschap verrassend eentonig.
Onderweg werden we nog wel getrakteerd op een bijzonder schouwspel. Een helikopter vloog af en aan om grote rollen gaas naar een bergwand te brengen. Niet iets wat je iedere dag tegenkomt.
Door de aanhoudende hitte besloten we enkele geplande stops te schrappen. Zowel Craco als Matera verdwenen van de route. Soms moet je tijdens een reis gewoon luisteren naar wat haalbaar en prettig blijft.
Alberobello en de sprookjesachtige Trulli
Onze laatste bestemming in Italië werd Alberobello.
Aan het eind van de middag wandelden we richting het beroemde Trulli-dorp. De karakteristieke witte huisjes met hun puntvormige daken zagen er precies zo uit als op de foto's. Misschien zelfs nog leuker.
We dwaalden door de smalle straatjes, bekeken de bijzondere bouwwerken en genoten later van een gezellig diner in het centrum.
Toen de avond viel liep ik nog een keer terug. De sfeervol verlichte Trulli gaven het dorp een bijna sprookjesachtige uitstraling.
Een mooier afscheid van Italië hadden we eigenlijk niet kunnen bedenken.
Met de ferry naar Kroatië
Vanuit Alberobello reden we rechtstreeks naar Ancona.
Daar bleek dat we dezelfde dag nog konden oversteken naar Kroatië. Een onverwacht meevallertje. Zelfs een hut was nog beschikbaar.
De overtocht was eenvoudig en behoorlijk Spartaans, maar na weken onderweg zijn heb je soms niet veel meer nodig dan een bed en een douche.
Tijdens de avond namen we afscheid van Italië.
Een land waar nog veel op onze verlanglijst staat, maar waar de extreme hitte en het soms chaotische verkeer ons deze keer toch deden besluiten eerder te vertrekken dan gepland.
Terug aan de Adriatische Zee
Na een redelijk rustige nacht kwamen we vroeg aan in Split.
Op het achterdek van de ferry genoten we van het uitzicht op de Kroatische kust. Het voelde direct vertrouwd.
Dat was ook niet zo vreemd. Jarenlang brachten we hier vakanties door, eerst met tent en caravan, later met een boot. De kust, de eilanden en de sfeer zijn ons inmiddels zeer bekend.
Op camping Kamp Seget vonden we een mooie plek waar we besloten een week te blijven. Even geen kilometers maken, maar vooral wachten tot de ergste hitte voorbij zou zijn.
Trogir en een week van rust
De dagen aan de Kroatische kust verliepen ontspannen.
De was werd gedaan, het beddengoed ging schoon de kast in en er werd volop genoten van zee, zon en rust. Zelfs een bezoek aan de kapper stond op het programma.
Ondanks dat de temperatuur nog steeds ruim boven de vijfendertig graden lag, voelde het toch aangenamer dan in Zuid-Italië.
Tijdens een avondbezoek aan Trogir ontdekten we dat de stad in de loop der jaren behoorlijk veranderd was. Veel kleine winkeltjes hadden plaatsgemaakt voor restaurants en terrassen.
De sfeer was nog steeds gezellig, met livemuziek op straat en volle terrassen, maar het authentieke karakter leek hier en daar wat naar de achtergrond verdwenen.
Gelukkig maakte een heerlijk ijsje veel goed.
Langs de kust naar Istrië
Na een week vonden we het weer tijd om verder te trekken.
Via de kustweg reden we noordwaarts richting Istrië. Onderweg overnachtten we in Selce, een plaats waar we jaren geleden ook al eens waren geweest. Veel bleek veranderd. Nieuwe voorzieningen, een opgeknapt strand en een modern zwembad, maar ook veel vaste plaatsen en vakantiehuisjes.
Vanuit Selce reden we verder naar Medulin en vonden uiteindelijk een mooie plek op Camping Arena Indije, vlak bij Pula.
Hier vertraagde het tempo opnieuw.
We maakten fietstochten, genoten van de helderblauwe zee, bekeken de zonsondergangen en volgden natuurlijk de Formule 1. Ook een bezoek aan natuurpark Kamenjak mocht niet ontbreken. De route voerde ons over stoffige wegen, langs grotten en uitzichtpunten. Een lekke fietsband en een flinke laag wit stof maakten het avontuur compleet.
Ondertussen begon de temperatuur eindelijk aangenamer te worden. Waar soms bijna de veertig graden werd aangetikt, voelde dertig graden hier ineens verrassend fris.
En zo eindigde deze etappe van de reis precies zoals we hem graag beleven. Met fietsen, wandelen, zeezicht, een drankje bij zonsondergang en af en toe een onverwachte verrassing.
Zoals de ontdekking dat de Bunker Bar vanaf onze camping gewoon zichtbaar was. Je moest dan het water over, dat dan weer wel.