Van ferrychaos tot bergsteden
Hoe langer we door Albanië reisden, hoe veelzijdiger het land begon te voelen. Van complete chaos bij de ferry tot verlaten bergwegen, oude stadjes en onverwacht mooie campings, geen dag verliep zoals gepland en juist dat maakte het avontuur zo leuk.
Wiebelende hangbruggen en fietsen tussen de bergen
De omgeving rond de camping bleek vol verrassingen te zitten. Daarom stapten we op de fiets om een paar bijzondere bruggen te bekijken die we onderweg hadden gezien.
De eerste was een houten hangbrug die behoorlijk begon te wiebelen zodra je erop liep. Dat bleek toch iets spannender dan verwacht. Met telefoon in de ene hand en stevig vastgeklemd aan de kabels in de andere lukte het uiteindelijk toch om veilig de overkant te halen.
Verderop kwamen we nog meer bruggen tegen, waaronder een verlaten hangbrug die duidelijk zijn beste tijd had gehad. Geiten hadden inmiddels bezit genomen van een andere brug en leken weinig behoefte te hebben aan bezoekers.
De combinatie van ruige natuur, gammele bruggen en lege bergwegen maakte deze fietstocht onverwacht leuk.
Langs het Meer van Ohrid en herinneringen aan vroeger
Daarna reden we richting het Meer van Ohrid. Onderweg volgden we opnieuw de rivier de Drin, die hier donker van kleur was en zijn naam eer aan deed.
Zoals vaker onderweg moesten we regelmatig afremmen voor loslopende dieren. Geiten, schapen, paarden en koeien trokken zich weinig aan van verkeer of grenzen.
Hoewel het Meer van Ohrid indrukwekkend groot is en prachtig tussen de bergen ligt, maakte het verrassend weinig indruk op ons. Misschien omdat het vooral herinneringen opriep aan vroeger, aan boottochten, dolfijnen spotten en vakanties op het water.
Soms zijn het niet de plekken zelf die bijzonder zijn, maar vooral de herinneringen die ze oproepen.
Tussen olievelden, ja-knikkers en een gastvrij ontvangst
Tijdens de volgende rit veranderde het landschap opnieuw. Ineens verschenen overal torens langs de weg. Eerst dachten we nog aan elektriciteitsmasten, totdat de bekende ja-knikkers zichtbaar werden.
We reden dwars door een oud oliegebied waar sommige installaties nog steeds actief waren. Het voelde alsof we plotseling in een compleet andere wereld terecht waren gekomen.
Ook bijzonder was dat juist hier een NAVO-basis gevestigd bleek te zijn. Albanië bleef ons verbazen met onverwachte contrasten tussen geschiedenis, industrie en natuur.
Op de camping werden we ondertussen weer ontzettend gastvrij ontvangen. Nog voordat alles stond kregen we al een schaal vers fruit aangeboden. Dat soort kleine gebaren maken reizen extra bijzonder.
Berat, de stad van duizend ramen
Berat voelde direct anders dan de eerdere steden die we bezochten. Vooral in de avond kwam de stad prachtig tot leven, met verlichte witte huizen tegen de heuvels en sfeervolle straatjes vol terrasjes en kleine winkeltjes.
Overdag bezochten we het beroemde fort van Berat. Binnen de oude muren vonden we niet alleen ruïnes, maar ook kleine straatjes, woningen, restaurantjes en oude Byzantijnse kerken.
Vanaf het uitzichtpunt boven het fort hadden we een prachtig zicht over de stad en de omliggende bergen. Berat voelde levendig, sfeervol en historisch tegelijk, een van de leukste steden van Albanië.
De Osumi Canyon en een route die compleet misging
Na Berat reden we richting de Osumi Canyon. Onderweg stopten we regelmatig bij uitzichtpunten, hangbruggen en plekken waar je diep de canyon in kon kijken.
Bij een van de laatste stops liep een smalle loopbrug van boomstammen over de het water. Dat werd iets te spannend, dus die taak mocht Kees uitvoeren terwijl ik veilig aan de kant bleef staan.
Daarna begon het echte avontuur pas. Op weg naar Gjirokaster stuurde Google Maps ons een onverharde bergweg op die langzaam steeds slechter werd. Na kilometers hobbelen bereikten we uiteindelijk een brug die simpelweg ongeschikt bleek voor campers.
Een paar Nederlanders vertelden ons dat de route verder alleen nog geschikt was voor 4x4 voertuigen. Zij waren ook teruggestuurd. Er zat niets anders op dan volledig terug te rijden richting Berat.
Wat volgde was een enorme omweg van ruim 170 kilometer richting Gjirokastër. Gelukkig maakten de goede wegen later veel goed en bereikten we tegen de avond alsnog onze bijzondere camping tussen oude attracties, een reuzenrad en een verlaten draaimolen.
Gjirokastër en een onverwacht afscheid van Albanië
De camping in Gjirokastër voelde wat vreemd aan, midden in een verlaten attractiepark, maar de ligging vlak bij het oude centrum maakte veel goed.
De volgende ochtend bezochten we het enorme kasteel boven de stad. Omdat we vroeg waren konden we rustig door de straatjes lopen voordat de drukte begon. Kanonnen, oude muren, torens en gezellige straatjes maakten Gjirokastër opnieuw een bijzondere plek.
Later besloten we toch nog te verkassen naar een rustigere camping buiten de stad. Even meer ruimte, wind en uitzicht na alle indrukken van de afgelopen dagen.
Na een rustige zondag met Formule 1 besloten we spontaan nog even bij de buren te gaan kijken. Niet verder door Albanië, maar de grens over richting Griekenland.