Nog één keer dwars door bergen, grenzen en herinneringen
De terugreis voelde totaal anders dan de heenweg. Niet meer op weg naar het onbekende, maar langzaam terug richting huis. Toch bleef de Balkan ons ook nu verrassen met indrukwekkende routes, bijzondere ontmoetingen en plekken die opnieuw een totaal andere indruk maakten.
Soms voelde het alsof we nog midden in het avontuur zaten.
Albanië, windvlagen, slechte wegen en een laatste blik op zee
De terugreis begon langs de Albanese kust, waar steeds meer hotels en appartementen uit de grond werden gestampt. Plaatsen als Sarandë en Vlorë voelden daardoor totaal anders dan we hadden verwacht. Druk, toeristisch en overal bouwkranen.
Gelukkig vonden we al snel weer een route die beter bij ons paste. Via de beroemde Llogara Pass reden we de bergen in, langs haarspeldbochten en spectaculaire uitzichtpunten. De wind was er zo krachtig dat foto’s maken soms bijna onmogelijk werd.
Later stonden we weer aan zee, bij een kleine vissershaven aan de baai van Vlorë. Het geluid van de golven, een snelle zonsondergang en even helemaal niets hoeven. Soms heb je niet meer nodig.
De volgende dag bracht Albanië ons weer precies wat we inmiddels gewend waren. Slechte wegen, chaos, druk verkeer en bijzondere situaties. Van een stoel midden op straat tot vreemde invoegstroken en bestuurders die werkelijk overal lak aan leken te hebben.
Toch voelde zelfs dat inmiddels vertrouwd.
Montenegro, ijsjes, luxe badplaatsen en een tikkeltje frustratie
Na een lange wachttijd bij de grens reden we Montenegro weer binnen. Onderweg maakten we nog een stop bij de Nijagara waterval, die op de heenweg gesloten was. Deze keer konden we hem gelukkig wel bekijken. Geen enorme waterval zoals de beroemde naamgenoot in Amerika, maar wel een leuke en sfeervolle plek om even rond te kijken.
Daarna reden we verder naar Bar, waar we een indrukwekkende orthodoxe kerk bezochten. Vervolgens ging de route langs de bekende kustplaatsen van Montenegro.
Sveti Stefan lag er prachtig bij, als een luxe eilandresort midden in zee. Even later kwamen we aan in Budva, waar het oude centrum nog steeds sfeervol aanvoelde tussen alle nieuwe hotels en appartementen die overal werden gebouwd.
De zoektocht naar een goede ijscoupe liep alleen iets minder succesvol af. Eerst vonden we nergens wat we wilden, daarna betaalden we uiteindelijk veel te veel voor een coupe die meer op een gesmolten milkshake leek dan op ijs.
Soms hoort een kleine toeristenval blijkbaar ook gewoon bij reizen.
Bosnië, herfstkleuren en Olympische herinneringen
Via bergwegen en valleien reden we opnieuw Bosnië binnen. Waar het turquoise water op de heenweg fel oplichtte in de zon, oogde het nu donkerder en mysterieuzer onder de wolken.
Sarajevo voelde direct weer bijzonder. Niet alleen door de mix van culturen en religies, maar ook door de sporen van de Olympische Winterspelen van 1984 die nog overal zichtbaar zijn.
Met de fiets gingen we op zoek naar oude olympische locaties en kwamen uiteindelijk uit bij de verlaten bobsleebaan in de heuvels boven de stad. De baan ligt inmiddels vol kleurrijke graffiti en slingert nog steeds door het bos alsof de tijd er heeft stilgestaan.
Daarna daalden we met de kabelbaan af richting het oude centrum van Sarajevo, waar moskeeën, kerken, terrasjes en kleine winkeltjes samen een sfeer creëren die je nergens anders tegenkomt.
Kroatië en Hongarije, sculpturen langs de weg en kilometers richting huis
In Kroatië reden we langs het dorp Ernestinovo, waar enorme houten sculpturen langs de weg stonden opgesteld. Bijzonder om ineens midden in een klein dorp zoveel kunstwerken tegen te komen.
Even later volgde alweer de volgende grensovergang en reden we Hongarije binnen. Het gevoel van thuiskomen begon langzaam dichterbij te komen. De Balkan had ons veel meer gegeven dan we vooraf ooit hadden verwacht.