Over hangbruggen, canyonroutes en eindeloze panorama’s
Tijdens deze etappe wisselden kustplaatsen en zonnige camperdagen zich af met indrukwekkende routes door de bergen van Aragón. We wandelden door diepe kloven, reden over panoramische bergwegen en kwamen op plekken waar stilte, natuur en avontuur perfect samenkwamen.
Zon, zee en ontspannen dagen aan de kust
Na alle wandelingen en bergwegen keerden we eerst even terug naar de kust bij Castelló de la Plana. Het weer was daar simpelweg aangenamer dan in het frisse binnenland en eerlijk is eerlijk, een paar rustige dagen aan zee zijn ook heerlijk.
We vonden een fijne camperplaats vlak bij het strand. Niet gratis, maar wel perfect gelegen. Overdag genoten we van de zon terwijl de camper vrolijk zijn eigen batterijen opladen.
Tijdens een rustige wandeling zagen we zelfs een hop tussen het groen scharrelen, iets wat je toch niet iedere dag tegenkomt.
Later fietsten we langs zee richting Benicàssim. Wat een prachtig aangelegde kuststrook is dat. Overal groen, brede fietspaden, wandelroutes en bankjes om gewoon even stil te zitten en van het uitzicht te genieten.
In Orpesa ontdekten we daarna nog een verrassend leuke Via Verde langs de kust. Tijdens een kleine wandelroute vonden we zelfs een echte schatkist met boekjes erin waar bezoekers berichten achterlaten. Natuurlijk hebben wij daar ook iets in geschreven.
Van bergdorpjes naar complete stilte zonder internet
Na de kust trokken we opnieuw de bergen in. Eerst nog even tanken bij een coöperatie waar de diesel eindelijk eens écht goedkoop bleek te zijn, daarna richting het ruige binnenland.
Onze eerste geplande stop bleek uiteindelijk niet veel bijzonders. Geen mooie fietspaden en een camperplaats naast een rotonde, dus reden we verder.
Maar wat volgde maakte alles goed. De route bracht ons door landschappen waarbij we regelmatig alleen nog maar “wow” konden zeggen. Hoge bergen, diepe valleien en overal indrukwekkende uitzichten.
Aan het einde van de dag kwamen we uit bij het bijna verlaten dorpje Montoro de Mezquita. Daar stonden we op een parkeerplaats midden in de bergen, samen met nog een paar andere campers.
Alleen het internet verdween compleet. Geen weerapps, geen navigatie en geen routes meer kunnen bekijken. Pas dan merk je hoeveel je eigenlijk gebruikt onderweg.
Wandelen door de spectaculaire Estrechos de Valloré
Eén van de absolute hoogtepunten van deze reis stond al lang op ons lijstje, de Estrechos de Valloré bij Montoro de Mezquita.
Vanaf de parkeerplaats liepen we via het kleine dorp richting de kloof. Al snel werd duidelijk dat dit een bijzondere wandeling ging worden.
De route liep langs smalle loopplanken tegen de rotswand, hoge bruggen boven het water en smalle paadjes tussen verticale rotswanden van meer dan honderd meter hoog.
Onderweg kwamen we wandelaars met honden tegen die uiteindelijk moesten afhaken omdat sommige metalen trappen en roosters simpelweg te spannend waren voor de dieren.
En toen verschenen er ineens wielrenners op de loopbruggen. Hoe ze daar terecht waren gekomen blijft nog steeds een raadsel.
Zelf liepen we voorzichtig over de smalle bruggen terwijl de drone boven de kloof vloog en overal water onder ons stroomde. Soms langs de rotswand, soms er dwars doorheen.
Iedere bocht bracht opnieuw een uitzicht waar je stil van wordt.
Dit was geen gewone wandeling meer, dit voelde echt als avontuur.
Een onverwachte camping en plannen voor later
Na de wandeling reden we via prachtige bergwegen richting Aliaga. Daar hoopten we nog een tweede route met loopbruggen te vinden.
Eenmaal aangekomen zagen we vooral een oude elektriciteitscentrale en geen enkel bord richting een wandelroute. Bovendien bleek de parkeerplaats totaal ongeschikt om te overnachten.
Dus veranderden de plannen opnieuw.
Op de kaart stonden gelukkig nog genoeg stipjes en uiteindelijk kwamen we uit bij camping La Palanca in Mas de Matas. Tot onze verrassing bleek de camping van een Nederlander te zijn.
Dat leverde direct een gezellig gesprek op en vooral veel tips over de omgeving. Soms zijn zulke spontane ontmoetingen bijna net zo leuk als de bestemming zelf.
The Silent Route, één van de mooiste wegen van Spanje
Door de harde wind besloten we de fietsen een dag te laten staan en in plaats daarvan The Silent Route te rijden, de beroemde A-1702 door Aragón.
Wat een weg is dit. Zestig kilometer lang slingert de route door ruige bergen, diepe ravijnen en verlaten landschappen waar je soms minutenlang geen andere auto tegenkomt.
Onderweg kwamen we langs uitzichtpunten, tunnels en indrukwekkende bergdorpen zoals Cantavieja en Villarluengo, hoog gebouwd op de rotsen.
Bij Pitarque verlieten we even de hoofdroute en reden richting de tunnels en wandelgebieden. Zelfs vanuit de camper was het uitzicht al spectaculair.
Alleen de temperatuur werkte niet echt mee. Terwijl de zon scheen voelde het door de harde wind alsof het ver onder nul was.
Toch bleef iedere kilometer genieten.
Wij denken zelfs dat deze route nóg mooier is als je hem van zuid naar noord rijdt, vooral wanneer je Villarluengo langzaam ziet verschijnen tussen de bergen.
Terug naar zee met uitzicht op de golven
Na dagen in de bergen besloten we opnieuw richting de kust te trekken. Daar zou het warmer worden en de zon zich vaker laten zien.
De keuze viel op Vinaròs, waar we uiteindelijk met de neus van de camper richting zee kwamen te staan.
Naast ons lag een kleine kermis en achter de parkeerplaats stonden tientallen campers verspreid over het terrein.
Na alle stilte van de bergen voelde de levendige kust ineens weer compleet anders. Maar juist dat afwisselen maakt deze reis zo bijzonder.