Bergkloosters en stormwinden & boulevardwandelingen aan zee
Tijdens deze etappe trokken we verder langs indrukwekkende forten, ruige berglandschappen en levendige kustplaatsen. Soms werden plannen aangepast door storm en wind, soms juist door onverwacht mooie plekken waar we langer wilden blijven. Het werd een reis vol contrasten, van stille wandelpaden in de bergen tot volle camperplaatsen aan de Spaanse kust.
Slenteren tussen muren van steen en geschiedenis
Onze eerste stop was het immense Castell de Sant Ferran bij Figueres. Hoog boven de stad torent dit enorme fort uit boven het landschap. Binnen de dikke muren dwaalden we door een klein deel van het complex, want alles bekijken is bijna onmogelijk. Toch vonden wij het absoluut de moeite waard.
Later op de dag maakten we een wandeling rondom het fort via een smal wandelpad. Vanaf daar krijg je pas echt een goed beeld van hoe gigantisch deze vesting eigenlijk is.
Het achttiende eeuwse fort werd gebouwd om de grens met Frankrijk te beschermen en beslaat maar liefst tweeëndertig hectare. Ooit konden hier duizenden soldaten en honderden paarden volledig zelfvoorzienend leven. Het enorme ondergrondse waterreservoir is zelfs zo groot dat je het per boot kunt verkennen. Ook Salvador Dalí heeft nog een link met deze plek, hij vervulde hier ooit zijn militaire dienst.
Op zoek naar rust tussen de toppen van Montserrat
Na een rustige rit richting Monistrol de Montserrat verschenen eerst de besneeuwde toppen van de Pyreneeën aan de horizon. Niet veel later zagen we de grillige pieken van Montserrat opduiken, een indrukwekkend gezicht.
We wilden graag het beroemde klooster bezoeken, maar eerst moest er een oplossing komen voor de camper. Boven bij het klooster bleek het ontzettend druk. Overnachten werd niet echt toegestaan, maar ook niet volledig verboden. Dat voelde toch niet helemaal prettig en daarom besloten we het bezoek uit te stellen naar de volgende dag.
Na het legen van de toiletcassette en een kleine wasbeurt voor de camper reden we naar het station van de Cremallera van Montserrat. Daar vonden we een prima plek voor de nacht, met uitzicht op de bijzondere bergformatie waar we morgen verder op ontdekking zouden gaan.
Kabelbanen, steenbokken en duizelingwekkende uitzichten
Met het treintje reden we omhoog naar het klooster van Montserrat. Eenmaal boven kregen we de tip om verder de bergen in te gaan met de Funicular de Sant Joan. Dat bleek een schot in de roos.
Boven aangekomen wandelden we langs smalle paden tussen de rotsformaties. Het uitzicht was werkelijk fantastisch en onderweg zagen we zelfs steenbokken hoog op de rotsen liggen. Hoe hoger we kwamen, hoe indrukwekkender het landschap werd.
Bij een oude ruïne hield ons avontuur even op. Het pad werd te gevaarlijk en soms moet je gewoon verstandig zijn. Daarna liepen we rustig terug richting de kabelbaan en genoten onderweg van onze broodjes met uitzicht over de bergen.
Het klooster zelf viel uiteindelijk wat tegen. Voor vrijwel alles moesten aparte tickets worden gekocht en binnen in de basiliek was het behoorlijk donker. De zwarte Madonna was zichtbaar boven het altaar, maar verder waren we vrij snel uitgekeken. Gelukkig maakte de wandeling door de bergen alles meer dan goed.
Completo, stormen en nét op tijd geluk
Vanaf Montserrat reden we verder richting Peñíscola. Onderweg kregen we flinke windvlagen te verwerken, soms tot zeventig kilometer per uur. Eenmaal aangekomen begon de zoektocht naar een plek voor de nacht.
Overal zagen we hetzelfde bordje verschijnen, Completo. Campings en camperplaatsen zaten volledig vol doordat veel reizigers de regenachtige gebieden ontvluchtten. Uiteindelijk vonden we bij camping La Volta nog precies één vrije plek. Nauwelijks stonden we geparkeerd of het bekende bord hing alweer aan het hek. Soms moet je gewoon een beetje geluk hebben.
De volgende dag maakten we eerst een wandeling richting zee en later pakten we alsnog de fietsen naar het oude centrum van Peñíscola. Waar het vroeger gezellig druk was, hing nu een rustige wintersfeer. Veel winkels en restaurants waren nog gesloten, maar juist dat gaf de boulevard een heel andere charme.
Windvlagen, ijsjes en leven aan de boulevard
Toen er zware stormen werden voorspeld besloten we verder te trekken naar Calpe. Ook daar bleek alles vol te staan, maar op een groot onverhard terrein vonden we tussen tientallen campers toch nog een plek.
De wind bleef stevig doorblazen, soms zo hard dat de camper heen en weer schudde. Toch lieten we ons daar niet door tegenhouden. We wandelden langs de boulevard, genoten van het uitzicht richting Benidorm en haalden ons eerste ijsje van de reis. Dat smaakte absoluut naar meer.
Zelfs praktische klusjes kregen een vakantiegevoel. In een Chinese winkel vonden we niets, maar bij een doe het zelf zaak uiteindelijk wel het juiste touw om het scherm voor de voorruit te repareren. Met wat gepuzzel kregen we alles weer netjes werkend.
Ondanks de harde wind bleef het heerlijk om buiten te zijn. Zon op je gezicht, zee op de achtergrond en een ijsje in de hand, slechter wordt het niet snel.
