Spectaculaire wandelingen, een onverwachte ontmoeting tot stormdagen aan de Spaanse kust
Tijdens deze etappe verlieten we langzaam de kust en trokken we het ruigere binnenland van Spanje in. We reden langs besneeuwde bergtoppen, ontdekten verlaten mijnen en maakten wandelingen die soms nét iets avontuurlijker werden dan gepland. Ondertussen veranderde het weer regelmatig van zonnig lenteweer naar stormachtige dagen vol Saharazand en regen.
Wandelen boven het kolkende water van Castril
Via een prachtige route langs de Sierra Nevada reden we richting Castril. De besneeuwde toppen vormden een indrukwekkende achtergrond terwijl we onderweg opnieuw langs Guadix kwamen, bekend van de bijzondere grotwoningen die we eerder al eens bezochten.
In Castril vonden we een camping waar niemand aanwezig leek te zijn. Een briefje bij de receptie maakte duidelijk hoe het werkte, envelop pakken, geld erin en in de brievenbus stoppen. Alleen hadden wij natuurlijk geen envelop én geen gepast geld bij ons.
Vanaf de camping liepen we de beroemde Pasarela de la Cerrada. Al snel werd duidelijk dat het water overal over de paden stroomde. Teruggaan was eigenlijk geen optie meer, dus besloten we gewoon door te gaan. Dat leverde uiteindelijk een paar natte voeten op, maar ook veel gelach.
Bij de hangbrug ontstond een hilarisch moment. Terwijl ik filmde, vloog Kees met de drone boven de brug. Dat kan natuurlijk niet, dus moest alles opnieuw.
Daarna verdwenen we een donkere tunnel in, om even later uit te komen bij een klein balkon met uitzicht over de kloof. De terugweg omhoog richting Castril was een stuk pittiger, maar de uitzichten maakten alles goed. Een absolute topdag.
Een groene route vol verrassingen
De volgende ochtend verscheen de kaart weer op tafel. Op zoek naar een mooie route ontdekten we een groene weg vol uitzichtpunten en natuur. In het navigatiesysteem maakten we een route met meerdere tussenstops, al bleek al snel dat je die punten niet te vroeg moet verwijderen, anders stuurt de navigatie je doodleuk een compleet andere kant op.
Onderweg reden we langs stuwmeren, een waterval in een grot en schitterende berglandschappen. Regelmatig stopten we om gewoon even stil te staan en te genieten van alles om ons heen.
De grootste verrassing kwam onverwacht uit het bos. Meerdere hertjes lieten zich zien terwijl we rustig door het gebied reden. Zulke momenten maken een route extra bijzonder.
Aan het einde van de middag vonden we een camping waarvan we eigenlijk niet eens zeker wisten of die open was. Dus gewoon de camper neergezet en afgewacht wat er zou gebeuren.
Toeval bestaat niet op reis
Na een heerlijke rustige nacht vervolgden we de groene route. Nog net konden we een overstekende eekhoorn ontwijken, volgens Kees heeft hij veilig de overkant gehaald.
Toen kwam er ineens een berichtje binnen van Eric en Janny, een stel dat we leerden kennen tijdens onze reis door Marokko. Daar kwamen we elkaar steeds opnieuw tegen totdat onze routes uiteindelijk uit elkaar liepen.
Nu stonden zij ineens in Murcia. Onze planning was eigenlijk om door te rijden naar Mazarrón, maar zulke ontmoetingen laat je natuurlijk niet schieten. Dus reden we gezellig hun kant op en stonden even later opnieuw samen op de camperplaats bij Ikea.
Het werd een gezellige middag vol verhalen en herinneringen aan Marokko. Terwijl zij langzaam richting huis trekken, gaan wij verder richting de kust.
Opvallend was wel dat in Murcia inmiddels streng wordt gecontroleerd op wildkamperen. 's Avonds stuurde de Security campers weg van parkeerplaatsen en alleen op officiële camperplaatsen wordt overnachten hier nog toegestaan.
Op zoek naar een kapper en terug naar Mazarrón
Mazarrón voelde inmiddels bijna vertrouwd. Voor het derde jaar op rij reden we dezelfde kant op en opnieuw hadden we geluk. Op onze favoriete camping was nog precies één plek vrij.
Bij het toiletgebouw gebeurde iets grappigs. Een vrouw sprak me aan omdat ik haar bekend voorkwam. Even later bleek dat we vorig jaar precies tegenover elkaar hadden gestaan op dezelfde camping. Hoe klein kan de wereld zijn.
De oorspronkelijke reden voor ons bezoek was mijn Engelse kapper, maar helaas bleek die kapsalon definitief gesloten. Gelukkig wist de receptie een andere kapper aan te raden.
In de kapsalon sprak werkelijk niemand Engels. Dus werd het een combinatie van Spaans, handen en voeten en Google Translate. Toch begrepen we elkaar uiteindelijk prima en even later fietste ik netjes geknipt terug naar de camping.
En de prijs? Tweeëntwintig euro inclusief föhnen. Daar word je toch vrolijk van.
Wandelen door het rode landschap van Minas de Mazarrón
Eén van de grootste verrassingen van deze reis bleek verrassend dichtbij te liggen, de oude mijnen van Mazarrón.
Vanaf de camping fietsten we richting het verlaten mijnengebied. Binnen enkele minuten veranderde het landschap compleet. Palmbomen en kust maakten plaats voor rode en okerkleurige heuvels die bijna buitenaards aanvoelden.
Bij de verlaten installaties parkeerden we de fietsen en wandelden verder tussen roestige constructies, ingestorte gebouwen en oude mijnschachten. Ooit werd hier lood en zilver gewonnen, nu hoor je er alleen nog de wind.
We namen uitgebreid de tijd om alles te bekijken, aten onderweg een broodje en genoten van de indrukwekkende kleuren in het landschap. Pas later in de middag stapten we weer op de fiets voor de rit terug naar de camping.
Een plek die we totaal niet hadden verwacht, maar die uiteindelijk enorm indruk maakte.
Storm Regina, Saharazand en Hollandse regen in Spanje
De laatste dagen in Mazarrón verliepen een stuk rustiger. Grote wasmachines draaiden volop, de camper kreeg van binnen een schoonmaakbeurt en tussendoor maakten we nog wandelingen richting zee.
Tijdens één van die wandelingen kwamen we eerst langs wat vreemde beelden en half overwoekerde gebouwen voordat we uitkwamen bij de ruige kustlijn. Uiteindelijk stonden er ruim zevenduizend stappen op de teller.
Daarna sloeg het weer om. Een harde wind bracht Saharazand mee waardoor de camper eruitzag alsof hij midden in een zandstorm had gestaan. Storm Regina blies stevig over de kust en zelfs de lucht kleurde grijzig van het stof.
Terwijl in Nederland juist het mooie weer begon, zaten wij ineens in typisch Hollands weer met regen en wind. Gelukkig had het ook een voordeel, de regen spoelde het Saharazand weer van de voorruit af.
Dus maakten we het gezellig in de camper en begonnen we alvast plannen te maken voor de volgende bestemming.