Boulevarddagen, spectaculaire kloven en bergwegen richting Frankrijk
Tijdens deze etappe genoten we eerst volop van het relaxte leven aan de Spaanse kust, voordat we langzaam weer de bergen in trokken. Het werd een afwisseling van rustige stranddagen, indrukwekkende Via Verdes en één van de mooiste wandelingen die we ooit hebben gemaakt.
Zon, boulevard en luieren aan zee in Vinaròs
Na alle bergwegen en wandelingen voelde Vinaròs als een heerlijke tussenstop. We stonden met de camper vlak bij zee en begonnen de dagen rustig, met zon, strand en vooral even helemaal niets moeten.
Overdag wandelden we over de boulevard, deden wat boodschappen en verhuisden daarna met stoelen en al naar het strand. Omdat het strand lager lag dan de weg hadden we weinig last van de harde wind die nog steeds stevig aanwezig was.
Natuurlijk kwamen we onderweg ook meerdere keren langs dezelfde ijssalon en ja, daar zijn we niet altijd even sterk in gebleven.
Ondertussen zagen we hoe het strand langzaam werd klaargemaakt voor het nieuwe seizoen en voor de Semana Santa die eraan kwam.
Processies, trommels en kippenvel tijdens Semana Santa
Op een ochtend werden we wakker van allerlei geluiden rondom de camper. Marktkooplui waren druk bezig hun kramen op te bouwen terwijl wij rustig met koffie zaten te kijken hoe alles langzaam tot leven kwam.
Later die dag liepen we naar het centrum voor een processie tijdens Semana Santa. Wat we daar zagen maakte enorme indruk.
Praalwagens trokken langzaam door de straten, begeleid door broederschappen, muziekkorpsen en grote groepen trommelaars. Het geluid van de drums galmde door de smalle straatjes en zorgde soms echt voor kippenvel.
De combinatie van muziek, sfeer en de indrukwekkende beelden maakte het bijzonder om dit juist hier in Spanje mee te maken.
Ook de volgende dag stonden verschillende praalwagens alweer klaar bij de kerk voor nieuwe processies. Zelfs tijdens een simpele wandeling over de boulevard bleef de sfeer van Semana Santa overal voelbaar.
Via Verde, wasdagen en fietsen door oude tunnels
Na de kust trokken we opnieuw het binnenland in richting Bot, een gebied dat bekendstaat om de prachtige Via Verdes.
Op camping Terra Alta werden we ontzettend vriendelijk ontvangen en daar volgde eerst iets minder avontuurlijks maar wel noodzakelijk, een complete wasdag. Drie volle ladingen verder hing overal fris beddengoed en kleding te drogen in de Spaanse zon.
De volgende dag stapten we op de fiets voor een tocht over de Via Verde richting Horta de Sant Joan. Onderweg reden we door oude spoorwegtunnels, over hoge boogbruggen en langs verlaten stationnetjes.
Sommige tunnels waren zó donker dat je zonder goede verlichting werkelijk niets zag. Gelukkig reed Kees voorop en volgde ik braaf het licht.
Tussen de tunnels door genoten we van het groene landschap en de rust van deze oude spoorroute. Opnieuw zo’n dag waarop alles gewoon klopt.
Op weg naar de bergen en steeds dichter bij de sneeuw
Hoe verder we noordelijk reden, hoe vaker besneeuwde bergtoppen verschenen aan de horizon. Regelmatig keken we elkaar verbaasd aan met de vraag of we nou echt richting sneeuw reden.
Onderweg zagen we zelfs een vale gier op de vangrail zitten, een indrukwekkend gezicht van dichtbij.
Bij Viacamp kwamen we uiteindelijk terecht op een camperplaats midden in een bergachtige omgeving. Daar merkten we direct dat internet ineens geen vanzelfsprekendheid meer was.
Dus werden er snel offline kaarten gedownload, voor het geval we opnieuw compleet zonder verbinding zouden komen te zitten.
Ondertussen groeide de spanning voor de wandeling die we de volgende dag wilden maken, de beroemde Congost de Mont Rebei.
Wandelen door de Congost de Mont Rebei
Al vroeg verlieten we de camper voor wat uiteindelijk één van de mooiste wandelingen van onze hele reis werd.
Vanaf de parkeerplaats liepen we eerst nog over asfalt, maar al snel veranderde het pad in een ruige bergroute vol losse stenen, rotsblokken en smalle paadjes langs de bergwand.
En toen verscheen de kloof.
Een spectaculair wandelpad, deels uitgehouwen in de rotswand, hoog boven een turquoise blauwgroen stuwmeer. Werkelijk iedere meter was indrukwekkend.
Het mooiste uitzicht hadden we uiteindelijk op de terugweg, waardoor veel filmpjes juist toen zijn gemaakt.
Na ruim zes uur wandelen, zestien kilometer en meer dan eenentwintigduizend stappen bereikten we compleet uitgeput maar ontzettend voldaan weer de camper.
Dit was zo’n wandeling die je eigenlijk niet goed kunt beschrijven, die moet je voelen.
Sneeuw zoeken, verdwalen en afscheid nemen van Spanje
Na de enorme wandeling hield het avontuur nog niet op. Vanuit Aínsa reden we verder door de Pre-Pyreneeën op zoek naar sneeuw.
Bij Vall de Pineta kwamen we dicht in de buurt, maar om echt bij de sneeuw te komen hadden we nog verder moeten lopen en daar hadden we eerlijk gezegd geen zin meer in.
Ook een tweede poging richting Nerin eindigde anders dan gepland. Smalle bergwegen, een onverharde route en uiteindelijk een gesloten slagboom maakten duidelijk dat het soms beter is om gewoon om te keren.
Ondertussen veranderde het weer langzaam. De zon maakte plaats voor bewolking en regenachtige voorspellingen voor het weekend.
Daarom besloten we uiteindelijk Spanje voorlopig achter ons te laten en richting Frankrijk te rijden.
Zoals altijd vermeden we de snelwegen en werden opnieuw beloond met prachtige routes langs het Embalse de Yesa en indrukwekkende berglandschappen.
Aan het einde van de dag stonden we weer op een bekende camping aan zee bij Saint-Jean-de-Luz.
Spanje lag achter ons, maar de herinneringen aan deze weken vol bergen, kloven, stranden en wandelingen nemen we voorlopig nog wel even mee.