Van stormachtige kustwegen tot zonnige dagen vol fietsen, spelen met de drones
Soms loopt een reis precies zoals gepland en soms bepaalt het weer, de drukte of gewoon het moment waar je uiteindelijk terechtkomt. Deze etappe bracht ons langs volle camperplaatsen, rustige stranddagen, lange fietstochten en steeds verder richting het zonnige zuiden van Spanje.
Windvlagen, volle camperplaatsen en een onverwachte plek in Murcia
Volgens de weersvoorspellingen zou de wind afnemen, maar het tegenovergestelde gebeurde. De camper kreeg onderweg flinke windstoten te verduren terwijl wij richting Elx reden, waar mooie meren liggen om te fietsen.
Onderweg zagen we een Russisch orthodox kerkje verscholen tussen de heuvels bij Altea, een verrassend gezicht tussen de bergen. In Elx bleek echter geen enkele camperplaats nog plek te hebben en sommige locaties voelden te afgelegen. Dus veranderden de plannen opnieuw.
Ook in Torrevieja liep het anders dan gedacht. Bij de begraafplaats waar je normaal kunt overnachten en lozen stond het vol met campers en precies die dag was de locatie gesloten. Dus konden we niet lozen en zeker niet zomaar ergens in de natuur.
Na meerdere telefoontjes bleek werkelijk alles vol te zitten, zelfs een camperplaats met vierhonderdvijftig plekken. Uiteindelijk reden we door naar Thader in Murcia. Daar konden we in ieder geval alles legen en vullen. Tot onze verrassing vonden we op de officiële camperplaats nog precies één lege plek. Soms zit het gewoon mee.
Rustdagen, airfryer experimenten en eindelijk weer zon aan zee
Na alle drukte namen we bewust een rustige dag. Een beetje winkelen, genieten van de zon en experimenteren met de airfryer. Gebakken aardappeltjes met geroosterde groenten en zalm bleken een onverwacht succes en absoluut voor herhaling vatbaar.
Daarna besloten we toch een camping aan de kust te reserveren. Via de A7 reden we richting Almería. Onderweg wisselde het landschap voortdurend. De uitlopers van de Sierra Alhamilla waren prachtig, terwijl de eindeloze zee van plastic kassen rond Almería juist een bijna surrealistisch beeld gaf. (foto: Google Maps)
Eenmaal aangekomen op de camping in Roquetas de Mar, stonden we binnen een paar tellen aan zee. Met het vooruitzicht van mooi weer voor de komende dagen voelde het alsof we eindelijk echt in het zonnige zuiden waren aangekomen.
Fietsen langs flamingo’s, strand en oude forten
Tijdens het ochtendkoffietje zagen we ineens mist vanaf zee binnenrollen. Even leek de dag letterlijk in het grijs te verdwijnen, maar langzaam brak de zon weer door.
Met de fietsen reden we richting Roquetas de Mar via een prachtig fietspad langs zee en natuurgebieden. Onderweg spotten we verschillende vogels en genoten we van de rustige omgeving.
Bij Castell Santa Ana stopten we voor het uitzicht en zonder dat we het doorhadden hadden we alweer tientallen kilometers gefietst. Daarna volgde een lunch in de zon voordat we terugreden richting camping.
Ook de dagen daarna stonden vooral in het teken van ontspannen. Een wasje draaien, een stukje fietsen langs de haven van Aguadulce en gewoon genieten van het buitenleven. Soms zijn juist die simpele dagen de fijnste.
Op de fiets naar Almería en plannen maken op papier
Voor een bezoek aan Almería stapten we opnieuw op de fiets. Tenminste, dat was het idee. Want onderweg stopten we voortdurend. Even een foto maken, een praatje met een visser, kijken naar de omgeving. Uiteindelijk kwamen we alsnog in het centrum aan.
Bij een boekhandel vonden we precies wat we zochten, een grote landkaart van Spanje. Niet zomaar voor de sier, maar om alle leuke ideeën, routes en mogelijke bestemmingen op te markeren. Zo proberen we te voorkomen dat we straks kriskras door Spanje rijden.
Na een lunch wandelden we nog even door het historische centrum, maar door de middagsluiting was veel gesloten. Dus reden we rustig terug naar de camping om nog even van de zon te genieten.
Drones, verdwalen en nét op tijd gered
Met strakblauwe luchten boven de camping begonnen we steeds serieuzer plannen te maken voor de rest van de reis. De landkaart lag uitgespreid op tafel en langzaam verschenen overal gekleurde markeringen bij plekken die we nog willen bezoeken.
Later op de dag gingen de drones mee naar buiten. Voor ons nog helemaal nieuw en dus ook best spannend. Dat bleek al snel toen één van de drones ineens niet meer leek terug te komen.
Met de controller in de hand liepen we richting het laatste beeld dat zichtbaar was. Op een gegeven moment was manlief ineens verdwenen, hij had een melding gekregen dat de drone onderweg was naar het opstijgpunt. Gelukkig was hij net op tijd terug bij de drone voordat deze automatisch zou landen.
De foto’s vielen uiteindelijk mee, maar van alle beelden samen maakten we wel een mooie compilatie. En stiekem begint het vliegen steeds leuker te worden.
Nieuwe plannen onder de Spaanse zon
De laatste dagen stonden vooral in het teken van vooruitkijken. De landkaart werd verder gevuld met onze favoriete plekken, mooie routes en nieuwe ideeën voor de komende weken.
Soms duurt het even voordat je een richting kiest, maar juist dat vrije gevoel maakt deze reis zo bijzonder. Geen haast, geen strakke planning, gewoon kijken waar het mooi is en waar we zin in hebben.
En ondertussen genieten we van het simpele leven onder de Spaanse zon. Buiten ontbijten, wandelen over het strand, fietsen langs de kust en plannen maken voor het volgende avontuur.