De mooiste wegen zijn zelden de kortste
Na een paar heerlijke dagen aan zee wordt het tijd om weer kilometers te maken. We hebben nog twee schiereilanden van Chalkidiki te ontdekken en daarna trekken we verder naar een heel ander deel van Griekenland. Natuurlijk kiezen we onderweg zoveel mogelijk voor de kleinere wegen, want daar beleven we vaak het meeste.
Sithonia – De route is het hoogtepunt
We beginnen met een rondrit over Sithonia, de middelste vinger van Chalkidiki. Langs Vourvourou, Sarti en Sykia volgen we de oostkust naar het zuiden. Onderweg wisselen groene bergen, helderblauwe baaien en kleine strandjes elkaar af. Bij een watertappunt stoppen we zelfs speciaal voor het uitzicht over zee en het eiland Diaporos.
We komen ook langs twee monumenten die herinneren aan tragische luchtvaartongelukken. Een gedenkmuur met twee F-5-gevechtsvliegtuigen herdenkt drie Griekse piloten die in 1995 omkwamen. Bij Porto Koufo, een enorme natuurlijke haven, staat nog een herdenkingsmonument. Zulke plekken geven een mooie route ineens een heel andere betekenis.
Via de westkust rijden we terug naar het noorden. Bij Neos Marmaras maken we nog een uitstapje naar het oude bergdorp Parthenonas. Daarna begint de zoektocht naar een overnachtingsplek, maar nergens vinden we iets wat ons echt aanspreekt.
Tot we bedenken dat ons fijne strandje van de afgelopen dagen nog geen tien kilometer verderop ligt. Waarom moeilijk doen? We rijden gewoon terug!
Kassandra – Van oude torens tot verbrande bossen
De volgende dag verkennen we Kassandra, de westelijke vinger. Het is hier duidelijk drukker en toeristiser dan op Sithonia. Onderweg probeert Google Maps ons nog door een tunneltje te sturen dat voor onze camper wel erg krap lijkt. We keren liever om. Een beetje avontuur is leuk, maar er zijn grenzen!
In Nea Fokea stoppen we bij de Byzantijnse toren uit de vijftiende eeuw. Daarna wandelen we door Afytos, met zijn gezellige straatjes en opvallende stenen beelden van kunstenaar Vassilis Pavlis.
Aan de westkant bezoeken we Possidi Cape, waar een lange zandtong de zee in steekt. Vlakbij staat een witte vuurtoren uit 1864. Door wind en stroming verandert de vorm van deze kaap voortdurend.
Bij Siviri zien we vervolgens de gevolgen van de grote bosbrand die hier in augustus heeft gewoed. Zwartgeblakerde bomen en kale hellingen herinneren eraan hoe snel een mooi natuurgebied kan veranderen.
Daarmee hebben we de drie vingers van Chalkidiki verkend. Mount Athos vanaf een afstand, Sithonia helemaal rond en nu ook Kassandra. Tijd om verder te trekken!
Van katoenvelden naar de Olympus
Via Thessaloniki rijden we richting het zuiden. Rond de stad wordt op enorme schaal aan nieuwe wegen gewerkt. Even later verandert het uitzicht compleet en rijden we tussen uitgestrekte katoenvelden. De oogst is in volle gang en overal zien we grote machines die de witte katoenbollen verzamelen. Leuk om dit eens van dichtbij te zien.
Bij Litochoro verlaten we de doorgaande weg en rijden de Olympus in. De weg slingert steeds hoger de bergen in, richting het oude klooster van Agios Dionysios. Het klooster werd in de zestiende eeuw gesticht, tijdens de Tweede Wereldoorlog grotendeels verwoest en later gedeeltelijk herbouwd. Het ligt prachtig verscholen tussen de beboste berghellingen.
We rijden nog verder omhoog tot Prionia, op ongeveer 1.100 meter hoogte. Daar houdt de weg echt op. Vanaf hier kun je alleen nog te voet verder de Olympus in. Dus keren we om en genieten nog een keer van dezelfde bergroute.
Aan het einde van de dag vinden we een fijne overnachtingsplek aan het strand van Paralia Skotinis. Van katoenvelden naar hoge bergen en weer terug naar zee. Griekenland blijft afwisselend!
Kleine bergdorpen en mooie binnenwegen
De volgende ochtend zien we op het strand iets moois: een Seatrac, een elektrisch railsysteem waarmee mensen met een lichamelijke beperking zelfstandig de zee in kunnen. Ook de rest van dit strand is goed toegankelijk gemaakt. Een initiatief dat wat ons betreft alle lof verdient.
Daarna gaan we opnieuw de bergen in. Onze eerste stop is Palaios Panteleimonas, een sfeervol bergdorp met smalle straatjes, natuurstenen huizen en gezellige terrasjes. We blijven er veel langer rondwandelen dan gepland.
Via Kallipefki rijden we verder over rustige bergwegen richting Karya. Midden in het dorp staat een enorme plataan die volgens het informatiebord in 1890 is geplant. Wat zou die boom allemaal hebben zien gebeuren?
We vervolgen onze route via Elassona. De bossen maken langzaam plaats voor een opener berglandschap en de weg blijft heerlijk slingeren. Uiteindelijk dalen we weer af richting de kust en eindigen de dag op een camping bij Kato Gatzea
We begonnen deze dagen aan zee, reden door de bergen en staan nu opnieuw aan het water. En onderweg hebben we weer genoeg gezien om te weten waarom we zo graag de binnenwegen nemen. Soms is de bestemming helemaal niet het mooiste van de dag, maar wel de weg ernaartoe.