Turkije - Van grenscontrole tot gastvrijheid
Turkije hebben we al verschillende keren bezocht, maar altijd met het vliegtuig. Dit keer rijden we er voor het eerst met onze eigen camper naartoe. Na onze laatste boodschappen in Plovdiv verlaten we Bulgarije en rond half één bereiken we de Turkse grens. We hebben er zin in, maar voordat we het land echt binnen zijn, moeten we nog even geduld hebben. Heel veel geduld!
Een grensovergang om niet te vergeten
De eerste paspoortcontrole verloopt soepel, maar daarna begint het pas. Papieren laten zien, kenteken laten fotograferen en door naar loods D3. Daar horen we dat de camper door de X-rayscanner moet. Dus weer terug en aansluiten in een lange rij. Ruim twee uur later zijn we eindelijk aan de beurt. Na de scan worden we opnieuw naar D3 gestuurd, waar ook de binnenkant van de camper wordt gecontroleerd. Kastjes open, koelkast open en zelfs de diepvries wordt bekeken.
Wanneer we eindelijk denken te kunnen vertrekken, wil een volgende beambte ons opnieuw terugsturen. Gelukkig wordt er na wat overleg toch toestemming gegeven. Maar dan moeten we nog een HGS regelen voor de tolwegen. Precies wanneer we bij het PTT-kantoortje aankomen, gaat de deur op slot. De vervanger zou over een kwartier komen, maar na een half uur wachten is er nog steeds niemand.
Gelukkig vertelt een vriendelijke jongeman dat we via een tolvrije weg naar Edirne kunnen rijden. Aan het einde van de middag staan we eindelijk op een camperparkeerplaats. Onze eerste dag in Turkije zit erop en we zijn nauwelijks verder gekomen dan de grens!
Edirne en de eerste ontmoetingen
Die avond wandelen we naar de prachtig verlichte Selimiye-moskee, die vlak bij onze parkeerplaats ligt. De volgende ochtend gaan we terug om ook binnen te kijken. Bij de ingang raken we aan de praat met een Nederlands-Turks echtpaar. De vrouw helpt mij met mijn hoofddoek en even later volgt alweer een gezellig gesprek, dit keer met een Turkse vrouw die Duits spreekt.
Binnen bewonderen we de enorme gebedsruimte en de rijkversierde koepel. Daarna wandelen we door de bazaars en winkelstraten van Edirne, waar de geuren van versbereid eten ons tegemoetkomen. Een heerlijke stad om onze reis door Turkije te beginnen.
Via de tolvrije D100 rijden we richting de kust. Een camping die we hebben uitgezocht, bevalt ons niet, maar onderweg zien we een parkeerplaats pal aan zee. We draaien de camper om en vinden nog net een mooie plek. Stoelen naar buiten, een zacht briesje en het geluid van de golven. Om ons heen genieten Turkse gezinnen van hun vrije dag. Hier blijven we!
Turkse gastvrijheid aan zee
Die avond krijgen we van onze buurman een bordje schoongemaakte meloen. De volgende ochtend wil ik iets terugdoen en loop naar de winkel voor koekjes en Turkish delight. Onderweg ontmoet ik Cesar, die bij het horen van 'Holland' enthousiast 'ALLEMÁCHTIG PRÁCHTIG!' roept en me spontaan een dikke knuffel geeft.
Terug bij de camper blijkt het uitdelen nog lang niet afgelopen. Van onze buren krijgen we gevulde broodjes, kaas, zelfgemaakte desserts, amandelen, bronwater, versgebakken cake en zelfs warme maïskolven van de barbecue. Natuurlijk delen wij onze koekjes en Turkish delight uit, maar de bordjes komen steeds opnieuw gevuld terug.
We spreken elkaars taal nauwelijks, maar dat blijkt helemaal geen probleem. Wat een warmte en gastvrijheid! Dit zijn de ontmoetingen die een reis voor ons zoveel mooier maken.
Met de ferry naar Azië
Na twee heerlijke dagen aan zee rijden we naar Tekirdağ, waar we eindelijk onze HGS regelen. Daarna gaan we richting Gallipoli en nemen de ferry over de Dardanellen naar Lapseki. Rechts van ons ligt de enorme 1915 Çanakkale-brug. Met de ferry besparen we 495 Turkse lira en bovendien vinden we varen veel leuker.
Onderweg passeert een gigantisch autoschip, de Viking Destiny, bijna tweehonderd meter lang. Aan de overkant rijden we verder richting Bandırma. We tanken diesel voor ongeveer € 1,25 per liter en kopen bij een kraampje een heerlijke suikermeloen voor omgerekend 36 eurocent. We krijgen er zelfs nog een halve meloen bij!
Aan de kust vinden we opnieuw een fijne overnachtingsplek, dit keer aan een klein strand tussen de heuvels.
Een stoffige kustroute en een schip op de weg
De volgende ochtend kiezen we voor een route over kleinere wegen langs de kust. Al snel verandert het asfalt in een onverharde weg van bijna zestien kilometer. Gelukkig is hij goed te rijden, maar de camper verdwijnt langzaam onder een dikke laag stof. Het doet ons denken aan de Hoge Atlas in Marokko. Alleen de dromedarissen ontbreken nog!
Bij Kurşunlu moeten we omrijden vanwege een wegafsluiting. Via de haven komen we langs een tafereel dat we niet snel zullen vergeten: een behoorlijk schip wordt op sledes met twee graafmachines over de weg getrokken. Daar blijven we natuurlijk even voor staan kijken.
Later bereiken we Bursa, waar we de Grote Moskee bezoeken, door de bazaar wandelen en heerlijk eten. We overnachten op een camping buiten de stad.
De gekleurde heuvels van Nallıhan
Na een wasbeurt voor de camper rijden we de volgende ochtend verder. De D200 is lange tijd behoorlijk eentonig. Bij Sevinç zien we een groot tentendorp waar seizoensarbeiders met hun gezinnen verblijven. Even later zien we hen op de omliggende akkers aan het werk.
Voorbij Mihalıççık verandert het landschap. De weg slingert tussen heuvels met steeds opvallender kleuren. Via Kum Beach rijden we naar het vogelreservaat Nallıhan Kuş Cenneti, bij het Sarıyar-stuwmeer. Hier vormen de verschillende aardlagen een bijna geschilderd landschap.
We eindigen de dag bij Çamlık Kamping, aan het water. Terwijl de zon achter de heuvels zakt, kijken we terug op onze eerste dagen in Turkije. Van een eindeloze grenscontrole tot hartverwarmende ontmoetingen, stoffige kustwegen en landschappen die onderweg steeds veranderen.
En we zijn nog lang niet klaar. Onze volgende bestemming brengt ons naar het binnenland, richting het zoutmeer en Cappadocië.
