Watervallen, bergwegen en onverwachte parels
Na de eerste kilometers door Oost-Europa begonnen we langzaam te voelen dat de echte Balkan dichterbij kwam. De wegen werden rustiger, de landschappen indrukwekkender en onderweg doken steeds vaker plekken op waar we spontaan wilden stoppen.
Bosnië en Herzegovina verraste ons direct met groene valleien, gouden koepels, helderblauwe meren en een ontspannen sfeer die we vooraf nooit helemaal hadden kunnen voorstellen.
Kroatië, een warme tussenstop onderweg
Onderweg richting Bosnië kwamen we plotseling op een verlaten snelweg terecht. Alles zag er nieuw uit en het schoot heerlijk op, totdat de weg ineens ophield. Achter de afzetting liep de snelweg gewoon verder, alleen was hij nog helemaal niet af. Dat hadden we even niet zien aankomen.
In Osijek deden we snel boodschappen en zochten we de verkoeling van de airco weer op. Het was benauwd warm en er hing duidelijk ander weer in de lucht. Daarna reden we verder richting de grens met Bosnië en Herzegovina, waar nog ouderwets gecontroleerd werd. Paspoorten laten zien, even binnen kijken in de camper en daarna weer door.
Bosnië en Herzegovina, eerste indrukken vol verrassingen
Na de drukte rond Banja Luka veranderde de sfeer onderweg compleet. Het verkeer werd rustiger en de route steeds mooier. Slingerende wegen, groene heuvels en kleine dorpjes maakten direct indruk.
In Mrkonjić Grad zagen we ineens een paar prachtige gouden koepels boven de huizen uitsteken. Camper gekeerd natuurlijk. Daar ontdekten we de indrukwekkende Servisch-Orthodoxe Kerk van Saint Sava. Terwijl we foto’s maakten werden we vriendelijk toegezwaaid door twee lokale vrouwen die op een bankje voor de kerk zaten. Juist dat soort spontane momenten maken reizen zo leuk.
Jajce, watervallen en een stad vol contrasten
Jajce stond vooral bekend om de beroemde waterval en natuurlijk wilden we die zelf ook bekijken. Via een park stroomt het water richting het hart van het stadje, waar de krachtige waterval naar beneden stort. Indrukwekkend om te zien, al waren we wel snel weer uitgekeken nadat bleek dat het wandelpad simpelweg weer terugliep naar hetzelfde punt.
Het oude centrum voelde gezellig aan, al draaide veel er om horeca en betaalde bezienswaardigheden. Vanaf de vestingmuur liepen we langs oude muren, torens en historische plekken, maar voor iedere extra activiteit stond opnieuw een apart loket klaar. Soms is rondwandelen en de sfeer proeven eigenlijk al genoeg.
Ondertussen genoten we ook gewoon van een paar rustige dagen bij de camper, met af en toe een blik op de Formule 1 en uitzicht op de groene omgeving rondom Jajce.
Plivsko-meer, houten bruggen en verborgen watervallen
De omgeving van Jajce bleek uiteindelijk nog veel mooier dan het stadje zelf. Met de fietsen reden we richting het Plivsko-meer, waar de route ons langs helder water, houten wandelpaden en kleine watervallen bracht.
Bij Konoba Slapovi hoorden we ineens het geluid van kletterend water en natuurlijk moesten we kijken waar dat vandaan kwam. Via houten vlonders kwamen we terecht in een prachtige groene omgeving vol kleine stroomversnellingen en watervallen.
Niet veel later stonden we op de beroemde houten loopbrug, de Bridge of Love. Het uitzicht over het water, de bergen en de bossen was werkelijk fantastisch. Overal zagen we locals zwemmen, terwijl wij vooral genoten van de rust en de omgeving.
Mlinčići, een sprookje tussen het groen
Een van de mooiste plekken rondom het meer waren zonder twijfel de oude watermolens van Mlinčići. Kleine houten huisjes, verbonden met smalle bruggetjes en omringd door stromend water en groen bos. Het voelde alsof we midden in een sprookje terecht waren gekomen.
De molens stammen nog uit de tijd van Oostenrijk-Hongarije en werden vroeger gebruikt om meel te malen. Tegenwoordig draait alles hier vooral om sfeer en die was er volop. Samen met het Plivsko-meer en de omliggende bossen was dit voor ons een van de mooiste plekken van deze eerste dagen op de Balkan.
Ramsko-meer, rust tussen bergen en water
Na Jajce reden we verder naar het Ramsko-meer, een plek die opnieuw compleet anders aanvoelde. Hier stonden we op een smalle landtong midden tussen het water en de bergen.
De route ernaartoe was rustig en prachtig om te rijden. Eenmaal aangekomen werden we vriendelijk ontvangen door de beheerder en mochten we zelf een plekje uitzoeken aan het meer.
Met de fiets verkenden we de omgeving, langs kleine kerkjes, verlaten weggetjes en uitzichtpunten over het water. Veel drukte was hier niet, maar juist die stilte maakte deze plek bijzonder. Het Ramsko-meer voelde als zo’n verborgen plek waar je vanzelf langer blijft hangen dan gepland.
Sarajevo voorbij, richting Foča
Bij het openen van de lamellen werden we opnieuw verrast door het uitzicht over het Ramsko-meer. Zelfs met bewolking bleef het een fantastische plek. Na een hartelijk afscheid van Petar gingen we weer op pad richting Sarajevo.
De route stond bekend als prachtig en ondanks dat we hem andersom reden, waardoor we minder zicht hadden op de rivier en de meertjes, bleef het een indrukwekkende rit door bergachtig landschap.
Aangekomen in Sarajevo begon het avontuur opnieuw. De navigatie stuurde ons een steile, haakse straat omhoog richting de camping en dat zagen we met de camper toch echt niet zitten. Ook de alternatieve routes waren weinig geruststellend. Tot onze verbazing stonden er meerdere Nederlandse campers net zo twijfelend stil als wij.
Uiteindelijk besloten we Sarajevo voor nu achter ons te laten en door te rijden naar Foča. Onderweg maakten we nog een paar foto’s van de stad en ontdekten we dat het bekende museum er nog steeds stond. Dat bewaren we dan maar voor een volgende keer.
Via een prachtige bergroute kwamen we uiteindelijk aan in Foča, waar we opnieuw bijzonder vriendelijk werden ontvangen. Tijdens het parkeren zagen we ineens een bekende camper staan. Natuurlijk, dezelfde Nederlanders die eerder ook al bij Ramsko-meer stonden. Zij waren onderweg naar Montenegro gestrand in Foča en wij hadden Sarajevo uiteindelijk geskipt. Dat je elkaar dan hier opnieuw tegenkomt maakt reizen toch extra bijzonder.
