Via de indrukwekkende Tizi n’Tichka-pas reden we dwars door het Hoge Atlasgebergte richting Marrakesh. De weg slingert hier als een zwart lint door de bergen, langs kleine dorpen, steile hellingen en eindeloze uitzichten. Onderweg veranderde de lucht langzaam door Saharazand, wat het landschap een bijna mysterieuze sfeer gaf. Zelfs een afgesloten weg door vallende rotsblokken hoorde erbij. Gelukkig konden we via een oud deel van de route verder rijden, typisch Marokkaans improviseren.

Eenmaal aangekomen op Camping Le Relais de Marrakesh lieten we de camper even met rust en doken we de stad in. Marrakesh komt direct binnen. Druk verkeer, toeterende brommers, paardenkarren, marktkramen en overal geluiden en geuren. Vanaf Jemaa el-Fna, het beroemde plein in het hart van de oude stad, wandelden we zo de wirwar van souks in. Tussen kruiden, tapijten, lampen en leren tassen raak je hier vanzelf de weg kwijt.

Overdag bruist het plein van straatmuzikanten, sapverkopers en slangenbezweerders. Tegen de avond verandert alles opnieuw. Tijdens de Ramadan stroomde het plein na zonsondergang vol met eetkraampjes en lange tafels waar iedereen samenkwam om te eten. De geur van gegrild vlees en kruiden hing overal in de lucht. Marrakesh is druk, chaotisch en soms behoorlijk intens, maar tegelijkertijd ook één van de meest bijzondere steden van Marokko.

Fez voelt direct anders dan Marrakesh. Minder hectisch, minder verkeer, maar minstens zo indrukwekkend. Vanaf de beroemde blauwe poort, Bab Bou Jeloud, stapten we de eeuwenoude medina binnen. Een doolhof van smalle steegjes waar achter iedere hoek weer iets nieuws verschijnt. Kleine bakkerijtjes, kruidenwinkels, houtbewerkers, leerhandelaren en verborgen binnenplaatsen wisselen elkaar voortdurend af.