Bulgarije - van vesting tot pas
Na een paar dagen ontspannen op een camping bij Veliko Tarnovo, met een zwembad en natuurlijk de Formule 1, gaan we weer op pad. Als eerste staat de oude vesting Tsarevets op het programma. Later volgen de Sjipkapas, een kerk met schitterende gouden koepels en een grafkamer van meer dan tweeduizend jaar oud.
Dwalen door Tsarevets
We parkeren de camper vlak bij de ingang en wandelen door de grote toegangspoort de vesting binnen. In de middeleeuwen vormde deze heuvel het politieke en religieuze centrum van het Tweede Bulgaarse Rijk.
Van de honderden huizen en gebouwen die hier ooit stonden, zijn vooral de fundamenten en delen van de verdedigingswerken overgebleven. Toch geven de muren, torens en poorten een goed beeld van de enorme omvang van het fort.
We beklimmen een van de torens en genieten van het uitzicht. Binnen ontdekken we ook een oud hakblok. Zou dat hier vroeger echt zijn gebruikt? We kijken er nog eens naar en besluiten maar weer naar beneden te gaan.
Boven op de heuvel staat de Patriarchale Kerk. Van buiten oogt hij vrij sober, maar binnen is dat wel anders. Donkere, dramatische schilderingen bedekken de muren en plafonds. Heel anders dan de fresco's die we inmiddels gewend zijn.
De kerk werd in de vorige eeuw herbouwd en de schilderingen stammen uit de jaren tachtig. Ze vertellen op een moderne manier over de Bulgaarse geschiedenis. Een heel andere stijl, maar zeker de moeite van het bekijken waard.
Een straatje en een parkeerrekening
Na ruim twee uur wandelen keren we terug naar de camper. Bij het afrekenen blijkt dat we het tarief voor een hele dag moeten betalen, terwijl we maar een paar uur hebben geparkeerd.
Daar ben ik het natuurlijk niet mee eens. De man achter het loket zegt geen Engels te verstaan, maar volgens mij begrijpt hij prima wat ik ervan vind.
We rijden een stukje verder en vinden een gratis parkeerplaats onder de bomen. Kijk, dat bevalt ons beter!
Vanaf daar wandelen we naar de Gurko-straat, die bekendstaat om de oude huizen tegen de heuvel en het uitzicht over de rivier de Yantra. Eerlijk gezegd hadden we er iets meer van verwacht. Leuk om doorheen te lopen, maar voor ons geen reden om lang te blijven.
Ondertussen wordt de lucht steeds donkerder. We besluiten een camping te zoeken voordat het noodweer losbarst.
Een camping zonder receptiegesprek
Precies wanneer we bij Camping Strinava aankomen, begint het flink te regenen. Ik loop naar een mevrouw om te vragen of we hier kunnen overnachten, maar in plaats van antwoord te geven, drukt ze me ineens haar telefoon in handen.
Aan de andere kant van de lijn spreekt een man Engels. Ik leg uit dat we graag een nachtje willen blijven en dat is geen enkel probleem.
De mevrouw krijgt nog wat instructies, neemt het geld aan en gebaart dat we zelf een plekje mogen uitzoeken.
Dat is niet moeilijk, want we zijn de enige gasten!
Later arriveert er nog een busje en tegen tienen komt er ook een camper bij. Toch nog wat gezelschap voor de nacht.
Over de Sjipkapas
De volgende ochtend is de lucht weer strakblauw. We rijden richting Gabrovo, doen boodschappen en beginnen daarna aan de klim over de Sjipkapas.
De weg slingert door het groene Balkangebergte. Onderweg zien we een enorm verroest gevaarte langs de weg staan. Eerst denken we aan een oude landbouwmachine, maar mogelijk is het een historisch artilleriestuk uit de Russisch-Turkse Oorlog van 1877–1878.
Hoog boven ons verschijnt het Monument van de Vrijheid. Om het te bereiken moeten we maar liefst 890 traptreden beklimmen. Dat slaan we deze keer over. Vanaf de weg kunnen we het monument ook prima bewonderen.
De gouden koepels van Sjipka
Niet veel later bereiken we de Sjipka Memorial Church. De rood-witte gevel, groene details en grote gouden koepels maken het gebouw al van buiten een blikvanger.
Binnen valt vooral de blauwe kleur op. De muren en plafonds zijn rijk beschilderd en voor in de kerk staat een grote iconostase, een wand vol iconen en gouden versieringen. Samen met de kroonluchters geeft dat de kerk een schitterende uitstraling.
De kerk werd gebouwd ter nagedachtenis aan de Russische soldaten en Bulgaarse vrijwilligers die tijdens de gevechten rond de Sjipkapas omkwamen.
We nemen uitgebreid de tijd om alles te bekijken. Wat ons betreft is dit bezoek absoluut de moeite waard.
Een grafkamer van 2200 jaar oud
Onze volgende stop is Kazanlak, waar we de beroemde Thracische tombe bezoeken.
De oorspronkelijke grafkamer is gesloten om de kwetsbare muurschilderingen te beschermen. Gelukkig is er vlakbij een nauwkeurige replica gebouwd.
We moeten even wachten, want er mogen maximaal vier bezoekers tegelijk naar binnen. Via een smalle doorgang bereiken we de ronde grafkamer.
Op de wanden en het koepelvormige plafond zien we schilderingen van mensen, paarden en strijdwagens. Ze geven een beeld van de begrafenisrituelen van de Thraciërs.
En dan te bedenken dat de oorspronkelijke schilderingen al meer dan 2200 jaar oud zijn!
Aan het einde van de middag rijden we naar Rose Valley Camping. We vinden een fijne plek op het gras, tussen de bomen en bloeiende paarse ijsbloemen.
De stoelen gaan naar buiten. Na een dag vol geschiedenis is het tijd om even helemaal niets meer te doen.
De volgende dag gaan we weer de binnenwegen op. De bergen roepen!
